در شهرهای قدیمی ایران تکیه ، میدان و حسینیه فضاهای محصوری بودند که در مسیر گذرهای اصلی شهر قرار داشتند. این فضاها اغلب بصورت فضای عمومی، یعنی جزئی مهم از گذر اصلی یا بصورت فضای بسته، اما در ارتباط با گذر اصلی وجود داشته اند. در حالی که تکایا و حسینیه ها در اعیاد اسلامی و ایام سوگواری، خصوصا محرم، مورد استفاده قرار می گرفته اند.