کاش چون پائیز بودم … کاش چون پائیز بودم
کاش چون پائیز خاموش و ملال انگیز بودم

پاییز جان! چه شوم، چه وحشتناک

اینک، بر این کناره دشت، اینک

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر؛ با آن پوستین سردِ نمناکش.