مسجد جامع رضائیه از بناهای نیمه دوم قرن هفتم هجری است، بنای طاق گنبد و شبستان بزرگ آجری آن از لحاظ معماری و ساختمان طاق و قطر پی بنا و استجکام بدنه سنگی قابل توجه میباشد، منظره خارجی گنبد شامل پایه آجری شانزده ترک است که منتهی به نوک گنبد میگردد. محراب مسجد از نظر گچبری و خطوط د رعداد زیباترین آثار هنری دوران مغول است. در قسمت پائین دو ستون گچبری دارد . در وسط کتبه ای بخط رقاع خوانده میشود، که معرف نام و نشان نقاش محراب و تاریخ سال 676 هجری است. گذشته از این کتیبه کتیبۀ دیگری در روی بدنه داخلی دیوار و گنبد ساخته شده ، که حاکی از ساختمان مسجد و تعمیرات بعدی آن میباشد. در کتیبه محراب نام گچبر و تاریخ بنا چنین خوانده میشود: 

« عمل عبدالمومن بن شرفشاه النقاش التبریزی فی شهر ربیع الاول سنه سته وسبعین وستمائه ».  

مسجد جامع رضائیه شامل زیباترین گچبری محراب مغولی و چند چشمه طاق بسیار جالب و گنبد متناسبی است